Voor zorg, gezondheid en prestatie
0513 62 71 65

BLOG Jan Hospes

Geplaatst op 17 februari 2016

De komende tijd zal Jan Hospes (u kent hem wel, van die columns in de Leeuwarden Courant ;) ) maandelijks zijn pen laten vertellen over zijn creatieve gedachten, belevenissen en ideeën omtrent de wereld van zorg en gezondheid. Wij zijn erg benieuwd naar uw reactie en introduceren Jan in onderstaande column met trots!

 

Ik reed afgelopen woensdag over de A31 richting Harlingen. M’n gemoed was goed want ik had net, na zes weken wachten (Italië is een eindje weg), m’n nieuwe Marchese-schaatsschoenen opgehaald bij Haijma in Stiens. Ze lagen naast me te schitteren op de bijrijdersstoel. Het was als Smeagal en zijn ring in The Lord of the Rings, ik móést er steeds even naar kijken. Vraag me trouwens meteen af of een curlingspeler ook zo buiten zinnen is wanneer hij of zij een nieuwe curlingsteen krijgt.
Buiten regende het, maar het was prima vertoeven in m’n Fiat Punto. The Tallest Man On Earth draaide op de achtergrond en rechts van me brak de zon het donkere wolkendek door, met een regenboog als gevolg. Ik had een mooi momentje, zoals u zult begrijpen.

Maar plots veranderde dat allemaal. De linker ruitenwisser begon namelijk rare geluiden te maken en voor ik er erg in had, brak hij. De ruitenwisser zat gebogen om het voorruit heen en voor m’n linker zijraam te wapperen. Door de regen zag ik geen hand voor ogen meer. Tja, dan is het serene gevoel snel weg, kan ik u mededelen. Want rijden zonder zicht is niks. Eng zelfs. Gelukkig functioneerde de rechter ruitenwisser nog wel en zodoende kon ik in gebogen houding de auto nog naar een parkeerplekje rijden, wachtend op het moment dat het stopte met regenen. `s Middags bracht ik de auto naar de garage en in twee uurtjes was alles gepiept. Ik dacht: zo zit het met het menselijk functioneren natuurlijk ook. Als je fit en gezond bent kan het leven er prachtig uitzien. Je kunt dan ook goed met tegenslagen omgaan. Maar op het moment dat het lichaam het af laat weten, dan kan dat een negatieve invloed hebben op je gemoed. Hoe mooi is het dan dat we in Nederland op zulke momenten naar een fysiotherapeut kunnen gaan. Ikzelf had vroeger steevast twee keer per jaar last van m’n rug, erg frustrerend want met rugpijn kun je bijna niks. De kentering kwam toen ik naar een manueel therapeut ging. Hij zette alles recht en leerde me daarna een andere basishouding aan (ja, helaas, je moet zelf ook wat doen). En nu? Niks geen last! Het is het al zeven jaar geleden dat ik voor het laatst languit op de bank lag. Lang leve de fysiotherapeut dus! Ik hoefde dan ook niet lang na te denken toen Tigra me benaderde om een jaar lang één keer per maand een column te schrijven voor hun website. Iets meer (informeel) contact met de klant. Doe ik graag! Daarbij mag ik mezelf nu collega van Ard Schenk (ex-Tigra-werknemer) en Jos Valentijn noemen, twee schaatshelden van weleer. Zo’n kans moet je nooit laten liggen, natuurlijk. U begrijpt: deze schaatsliefhebber is in z’n nopjes. Ben benieuwd naar wat ze van m’n nieuwe schaatsschoentjes vinden, trouwens. Ik neem ze mee naar ons eerste collegiale overleg, denk ik. 

Groetjes,

Jan Hospes


PS Voor alle patiënten van Tigra: de zon schijnt altijd, alleen je ziet ‘m af en toe even niet. Succes met het herstel!  

 

 

« Naar overzicht